Субҳи имрӯз барои аҳли Донишгоҳи давлатии тиббии Тоҷикистон ба номи Абуалӣ ибни Сино рӯзи сангину андӯҳбор оғоз гардид. Қалби пурмеҳру муҳаббат, қалби инсони хоксору донишманд, роҳбари масъулиятшинос ва ҳамкори азиз, муовини ректор оид ба корҳои хоҷагию маъмурӣ Қаландарзода Ёраҳмад Қаландар баъд аз бемории кӯтоҳмуддат аз тапидан бозмонд. Бо даргузашти ӯ аҳли Донишгоҳ яке аз чеҳраҳои шинохта, шахсияти соҳибтаҷриба, инсони нексиришт ва роҳбари кордонро аз даст дод.

Марги ҳар инсон барои наздикону пайвандон дарднок аст, аммо талафоти шахсияте, ки солҳои тӯлонӣ бо меҳнати содиқона, рафтори нек ва хизматҳои шоиста дар ҳаёти як муассисаи бузург нақши муҳим гузоштааст, барои ҷомеаи меҳнатӣ андӯҳи дучанд мебошад. Даргузашти Қаландарзода Ёраҳмад Қаландар барои Донишгоҳи давлатии тиббии Тоҷикистон ба номи Абуалӣ ибни Сино талафоти ҷуброннопазир ба шумор меравад. Зеро ӯ танҳо як корманди масъул ё роҳбари сохторӣ набуд, балки инсоне буд, ки бо тамоми ҳастӣ худро ба пешрафти Донишгоҳ, ободии муҳити корӣ ва рушди инфрасохтори муассиса бахшида буд.

Қаландарзода Ёраҳмад Қаландар соли 1973 дар ноҳияи Восеъ ба дунё омадааст. Пас аз хатми мактаби миёна ӯ роҳи донишандӯзиро интихоб намуда, соли 1998 факултети фарматсевтии Донишгоҳи давлатии тиббии Тоҷикистон ба номи Абуалӣ ибни Синоро хатм кардааст. Донишгоҳи мазкур барои ӯ на танҳо муассисаи таълимӣ, балки мактаби бузурги ҳаёт, меҳнат ва камолоти инсонӣ гардид. Ӯ тамоми фаъолияти минбаъдаи худро бо ин даргоҳи муқаддаси илму маърифат пайваст намуда, аз вазифаҳои оддӣ то ба вазифаҳои баланди роҳбарикунанда расид.

Роҳи меҳнатии Қаландарзода Ёраҳмад Қаландар намунаи равшани пешрафти тадриҷӣ ва шоистаи як мутахассиси масъулиятшинос мебошад. Ӯ дар вазифаҳои гуногун, аз ҷумла ҳамчун сардори шуъбаи таҷрибаомӯзӣ, декани факултети фарматсевтӣ, декани факултети стоматологӣ ва ду маротиба дар вазифаи муовини ректор оид ба корҳои хоҷагию маъмурӣ фаъолият кардааст. Ҳар як вазифае, ки ба ӯ бовар карда мешуд, бо масъулияти баланд, садоқат ба кор ва муносибати ҷиддӣ иҷро менамуд.

Қаландарзода Ёраҳмад Қаландар номзади илмҳои биологӣ буда, дар баробари фаъолияти роҳбарӣ ба корҳои илмию таълимӣ низ таваҷҷуҳи хосса дошт. Ӯ ҳамчун мутахассиси соҳибтаҷриба, омӯзгори донишманд ва роҳбари кордон дар ташаккули муҳити касбӣ ва рушди муассиса саҳми назаррас гузоштааст. Сазовор гардидан ба унвони «Аълочии маориф ва илми Ҷумҳурии Тоҷикистон» низ далели равшани хизматҳои арзандаи ӯ дар соҳаи илму маориф мебошад.

Дар тӯли солҳои фаъолияти меҳнатӣ ӯ барои рушди Донишгоҳ, таҳкими заминаи моддию техникӣ, беҳтар намудани шароити кору таҳсил, ободонию созандагӣ ва рушди инфрасохтори муассиса саҳми бузург гузошт. Ҳамчун муовини ректор оид ба корҳои хоҷагию маъмурӣ ӯ доимо дар маркази масъалаҳои муҳим қарор дошт. Ҳар як бино, ҳар як иншоот, ҳар як гӯшаи обод ва ҳар як иқдоми созанда дар муҳити Донишгоҳ барои ӯ аҳамияти махсус дошт.

Ӯ аз ҷумлаи роҳбароне буд, ки масъулиятро на ҳамчун вазифа, балки ҳамчун амонат ва қарзи инсонӣ дар назди ҷомеа қабул мекард. Масъалаҳои хоҷагию маъмурӣ, ки аксар вақт аз чашми ҷомеа дур мемонанд, барои ӯ самти муҳими фаъолияти муассиса буданд. Ӯ хуб дарк мекард, ки пешрафти таълиму тарбия ва илм бе муҳити муносиб, шароити хуби кору таҳсил ва инфрасохтори муосир имконнопазир аст. Аз ин рӯ, дар ҳар як кори созанда бо масъулияти зиёд иштирок мекард ва барои ҳалли мушкилот роҳи дуруст меҷуст.

Аммо шахсияти Қаландарзода Ёраҳмад Қаландар танҳо бо вазифа, унвон ва фаъолияти касбӣ маҳдуд намешавад. Он чизе, ки ӯро дар хотири ҳамкорон ва дӯстонаш барои ҳамеша зинда нигоҳ медорад, пеш аз ҳама, хислатҳои баланди инсонӣ ва муносибати самимии ӯ ба одамон мебошад.

Ӯ дили бузург ва пок дошт. Дилаш саршори меҳру муҳаббат, самимият ва ғамхорӣ ба дигарон буд. Дар муносибат бо одамон соддаву самимӣ, хоксору ҳалим ва беғараз буд. Ҳар касе, ки бо ӯ ҳамсуҳбат мешуд, худро дар назди ӯ бегона эҳсос намекард. Ӯ бо ҳама наздик буд, ба дарду мушкили дигарон бетараф намемонд ва дар лаҳзаҳои зарурӣ ҳамеша омодаи дастгирӣ буд.

Қаландарзода Ёраҳмад Қаландар аз ҷумлаи одамоне буд, ки ғаму шодии ҳамкоронро аз ғаму шодии худ ҷудо намекард. Дар корҳои умумӣ бо ҳама шарик мешуд, ба муваффақияти дигарон самимона шод мегардид ва дар лаҳзаҳои душвор ҳамеша такягоҳи маънавӣ буд. Ӯ дар муносибатҳо эҳтироми инсонро болотар аз ҳама чиз мегузошт.

Яке аз хислатҳои нодири ӯ ин буд, ки қаҳру ғазабаш дер давом намекард. Ҳатто агар дар ҷараёни кор мушкилие пеш меомад ё норозигие ба вуҷуд меомад, хашми ӯ аз чанд дақиқа бештар намепоид. Баъд аз он боз ҳамон инсони меҳрубон, самимӣ ва хоксор боқӣ мемонд. Ин хислат аз бузургии қалб ва покии ботинии ӯ шаҳодат медод. Ӯ кинаро дар дил нигоҳ намедошт ва ба одамон бо чашми нек менигарист.

Дар симои ӯ инсонеро дидан мумкин буд, ки ҳамзамон қавиирода ва меҳрубон, серталаб ва ҳалим, масъулиятшинос ва самимӣ буд. Дар иҷрои вазифаҳо қатъият дошт, аммо дар муносибат бо одамон нармдилу ғамхор буд. Ҳамин омезиши хислатҳо ӯро дар байни ҳамкорон соҳибэҳтиром гардонида буд.

Қаландарзода Ёраҳмад Қаландар ба одамон эътимод мебахшид. Ҳузури ӯ дар муҳити корӣ ба ҳама неруи тоза медод. Ӯ бо сухани самимӣ, табассуми хоси худ ва муносибати одии инсонӣ метавонист фазои душворро ором созад. Барои бисёриҳо ӯ на танҳо роҳбар, балки дӯст, бародар ва ҳамроз буд.

Дар фаъолияти роҳбарии ӯ муносибати инсонӣ ҳамеша ҷойгоҳи махсус дошт. Ӯ ба кормандон ҳамчун танҳо иҷрокунандаи вазифа муносибат намекард, балки ҳар як шахсро ҳамчун узви як дастаи бузурги меҳнатӣ эҳтиром менамуд. Барои ҳамин ҳам ҳамкорон ба ӯ наздик буданд, бо ӯ озодона суҳбат мекарданд ва дар ҳалли мушкилот аз маслиҳат ва дастгирии ӯ истифода мебурданд.

Бо даргузашти Қаландарзода Ёраҳмад Қаландар Донишгоҳ як корманди одиро не, балки шахсиятеро аз даст дод, ки солҳо дар сафи пеши корҳои созандагӣ қарор дошт. Ӯ дар рушди муассиса, таҳкими заминаи моддию техникӣ, ободонӣ ва пешрафти муҳити Донишгоҳ саҳми арзанда гузоштааст. Натиҷаи фаъолияти ӯро метавон дар корҳои анҷомдода, дар биноҳо ва иншооти обод, дар муҳити беҳтаршудаи кору таҳсил ва пеш аз ҳама, дар хотираи одамоне дид, ки бо ӯ ҳамкорӣ кардаанд.

Зиндагии инсон бо шумораи солҳои умр чен карда намешавад. Арзиши воқеии ҳаёт дар он аст, ки инсон дар ин дунё чӣ гуна зиндагӣ кард, ба дигарон чӣ дод ва баъд аз рафтанаш чӣ мерос гузошт. Қаландарзода Ёраҳмад Қаландар аз худ номи нек, хотираи нек ва осори неки меҳнатӣ ба ёдгор гузошт. Ин аст, ки номи ӯ дар хотираи аҳли Донишгоҳ бо эҳтиром ва самимият боқӣ хоҳад монд.

Марҳум барои бисёриҳо шахси наздик буд. Барои ҳамкорон роҳбари масъулиятшинос, барои дӯстону пайвандон инсони меҳрубон, барои шогирдон ва ҷавонон шахси ғамхор ва барои Донишгоҳ корманди содиқу созанда буд. Ҳар касе, ки ӯро мешинохт, аз ӯ хотираи хосе дорад, ки яке сухани нек, дигаре маслиҳати самимӣ, савумӣ ёрии саривақтӣ ва дигаре лаҳзаҳои фаромӯшнашавандаи ҳамкориро ба ёд меорад.

Шояд маҳз ҳамин аст маънои воқеии зиндагии инсон- вақте пас аз рафтанаш одамон бо дард ва муҳаббат аз ӯ ёд мекунанд. Зеро инсон дар хотираи дигарон бо суханони гуфтааш, бо рафтораш, бо корҳои анҷомдодааш ва бо муҳаббате, ки ба дигарон бахшидааст, зинда мемонад.

Даргузашти Қаландарзода Ёраҳмад Қаландар барои аҳли Донишгоҳи давлатии тиббии Тоҷикистон ба номи Абуалӣ ибни Сино талафоти бузург ва ҷуброннопазир мебошад. Ҷойи ӯ дар миёни ҳамкорон, дар муҳити роҳбарӣ ва дар сафи шахсиятҳои фаъолу созандаи Донишгоҳ ҳамеша эҳсос хоҳад шуд. Аммо хотираи неки ӯ, корҳои созандааш ва номи неке, ки дар дилҳои мардум гузоштааст, ӯро барои ҳамеша зинда нигоҳ медорад.

Аҳли Донишгоҳ дар ин лаҳзаҳои душвор ба аҳли оила, пайвандон, наздикон ва дӯстони марҳум ҳамдардӣ ва тасаллияти амиқ баён менамояд. Ба ҳамаи пайвандону наздикони марҳум дар ин рӯзи андӯҳ сабри ҷамил ва таҳаммул хоҳонем.

Қаландарзода Ёраҳмад Қаландар аз миёни мо ҷисман рафт, аммо номи нек, корномаи созанда ва хотираи инсонии ӯ дар қалбҳои ҳамкорон ва дӯстонаш ҳамеша боқӣ хоҳад монд.

Зеро ҳақиқатан ҳам,

                                                                                                                                                                                                 Сабти номи хештан бар санги хоро шарт нест,

Зинда он номе, ки дар дилҳои мардум ҷой гирифт.