Дар таърихи ҳар як миллат рӯйдодҳое вуҷуд доранд, ки сарнавишти давлат ва ояндаи мардумро муайян месозанд. Барои халқи тоҷик яке аз чунин рӯйдодҳои муҳимтарин ба даст овардани сулҳу ваҳдати миллӣ мебошад. Имрӯз ваҳдати миллӣ ҳамчун асоси устувории давлат, кафили рушди иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангӣ, инчунин омили муҳими пешрафти ҷомеа эътироф гардидааст. Агар истиқлолият барои миллати тоҷик рамзи озодӣ ва соҳибдавлатӣ бошад, ваҳдати миллӣ шарти асосии нигоҳдорӣ ва таҳкими он мебошад.

Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон борҳо таъкид намудаанд, ки: «Мо ваҳдати миллиро дар баробари истиқлоли давлатӣ як рукни муҳимми давлатдорӣ ва шарти аслии пешрафту шукуфоии Тоҷикистон медонем». Ин суханон нишон медиҳанд, ки ваҳдат на танҳо як мафҳуми сиёсӣ, балки асоси ҳастии давлат ва ҷомеаи тоҷик мебошад.

Имрӯз Ҷумҳурии Тоҷикистон дар роҳи рушди устувор қарор дошта, дар арсаи байналмилалӣ ҳамчун давлати сулҳпарвар ва ташаббускор эътироф шудааст. Ҳамаи ин дастовардҳо маҳз ба шарофати сулҳу субот ва ваҳдати миллӣ ба даст омадаанд.

Ваҳдати миллӣ маънои ҳамдигарфаҳмӣ, ҳамдигарэҳтиромӣ, ҳамбастагӣ ва ягонагии тамоми қишрҳои ҷомеаро дорад. Ваҳдат ҳолатест, ки шаҳрвандони давлат новобаста аз миллат, забон, минтақа ё ақидаҳои гуногун барои ҳадафҳои умумимиллӣ муттаҳид мегарданд.

Ваҳдати миллӣ танҳо набудани ҷанг ё низоъ нест. Он пеш аз ҳама фазои ҳамдигарфаҳмӣ, ҳамкорӣ ва эътимоди байни мардум мебошад. Дар чунин шароит шаҳрвандон худро як қисми ҷомеаи ягона ҳис намуда, барои рушди давлат ва беҳбудии зиндагии мардум кӯшиш менамоянд.

Дар ҷомеаи муосир ваҳдати миллӣ ҳамчун яке аз арзишҳои муҳими сиёсӣ ва иҷтимоӣ эътироф гардидааст. Давлатҳое, ки дорои ваҳдати устувор мебошанд, имконияти бештар барои рушди иқтисодӣ, пешрафти илм, ҷалби сармоя ва таҳкими мавқеи байналмилалӣ доранд.

Солҳои аввали истиқлолият барои Тоҷикистон давраи хеле душвор буд. Ихтилофҳои сиёсӣ ва низоъҳои дохилӣ ба ҳаёти мардум таъсири манфӣ расонида, иқтисодиёт ва инфрасохтори кишвар зарари ҷиддӣ диданд. Дар чунин шароити мураккаб масъалаи барқарор намудани сулҳ ва таъмини ваҳдати миллӣ ба вазифаи аввалиндараҷаи давлат табдил ёфт.

Бо талошҳои роҳбарияти давлат ва иродаи неки мардуми Тоҷикистон музокироти сулҳ оғоз гардида, 27 июни соли 1997 Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ ба имзо расид. Ин сана дар таърихи давлатдории тоҷикон ҳамчун рӯзи пирӯзии хирад, таҳаммулпазирӣ ва ватандӯстӣ ҷойгоҳи махсус дорад.

Пешвои миллат дар ин хусус чунин таъкид намудаанд: «Сулҳу субот ва ваҳдати миллӣ аз ҳама бузургтарин дастоварди миллати тоҷик дар даврони соҳибистиқлолӣ мебошад». Воқеан ҳам, маҳз ваҳдат ба Тоҷикистон имконият дод, ки роҳи рушди устуворро пеш гирад ва дар ҷомеаи ҷаҳонӣ мавқеи худро мустаҳкам намояд.

Яке аз натиҷаҳои муҳимтарини ваҳдати миллӣ рушди иқтисодиёти кишвар мебошад. Дар шароити сулҳу субот имкониятҳои нав барои пешрафти иқтисодӣ, ҷалби сармоягузорӣ ва рушди соҳибкорӣ фароҳам меоянд.

Дар солҳои истиқлолият дар Тоҷикистон садҳо иншооти муҳими иқтисодӣ ва иҷтимоӣ сохта шуданд. Роҳҳои байналмилалӣ, нақбҳо, неругоҳҳои барқи обӣ, корхонаҳои саноатӣ ва марказҳои хизматрасонӣ ба истифода дода шуданд. Татбиқи чунин лоиҳаҳои бузург танҳо дар шароити сулҳу оромӣ имконпазир буд.

Имрӯз Тоҷикистон яке аз кишварҳое мебошад, ки ба рушди инфрасохтор диққати махсус медиҳад. Сохтмони Неругоҳи барқи обии «Роғун», роҳҳои байналмилалӣ ва минтақаҳои нави саноатӣ намунаи равшани истифодаи имкониятҳои сулҳу ваҳдат барои рушди иқтисодӣ мебошанд.

Ҳар қадар иқтисодиёт рушд ёбад, ҳамон қадар сатҳи зиндагии мардум беҳтар мегардад. Аз ин рӯ, ваҳдати миллӣ ҳамчун омили муҳимтарини рушди иқтисодӣ аҳамияти бузург дорад.

Ваҳдати миллӣ барои беҳтар шудани шароити зиндагии мардум низ мусоидат менамояд. Дар шароити суботи сиёсӣ давлат метавонад ба масъалаҳои иҷтимоӣ, аз ҷумла маориф, тандурустӣ, ҳифзи иҷтимоӣ ва фарҳанг диққати бештар диҳад.

Дар солҳои охир дар Тоҷикистон ҳазорҳо муассисаҳои таълимӣ ва тандурустӣ сохта ва таъмир карда шуданд. Барномаҳои давлатӣ барои баланд бардоштани сатҳи зиндагии аҳолӣ амалӣ гардида истодаанд. Ин ҳама нишон медиҳад, ки сулҳу субот барои рушди соҳаҳои иҷтимоӣ заминаи мусоид фароҳам меорад.

Ҳамзамон, ваҳдат ба таҳкими муносибатҳои байни шаҳрвандон мусоидат намуда, эҳсоси ҳамдигарфаҳмӣ ва масъулияти шаҳрвандиро тақвият мебахшад.

Маориф асоси рушди ҳар як давлат мебошад. Бе мутахассисони соҳибкасб ва насли босавод пешрафти ҷомеа ғайриимкон аст. Аз ин рӯ, дар сиёсати давлатии Тоҷикистон рушди соҳаи маориф яке аз самтҳои афзалиятнок ба ҳисоб меравад.

Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон таъкид намудаанд: «Ояндаи давлат аз сатҳи дониш, ҷаҳонбинӣ ва маърифати ҷавонон вобаста мебошад». Барои татбиқи ин ҳадаф дар кишвар мактабҳо, литсейҳо, гимназияҳо ва муассисаҳои таҳсилоти олӣ фаъолият намуда, барои тайёр кардани кадрҳои баландихтисос саҳм мегузоранд.

Дар шароити сулҳу ваҳдат ҷавонон имконияти васеъ барои таҳсил, омӯзиши забонҳои хориҷӣ ва аз худ намудани технологияҳои муосир доранд. Имрӯз ҳазорҳо ҷавонони тоҷик дар муассисаҳои таҳсилоти олӣ дар дохил ва хориҷи кишвар таҳсил намуда, барои рушди минбаъдаи Тоҷикистон омода мешаванд.

Дар солҳои охир Тоҷикистон ҳамчун кишвари сулҳпарвар ва ташаббускор дар арсаи байналмилалӣ эътироф гардидааст. Пешниҳодҳои байналмилалии Тоҷикистон оид ба масъалаҳои об, ҳифзи пиряхҳо ва рушди устувор аз ҷониби ҷомеаи ҷаҳонӣ дастгирӣ ёфтаанд.

Муваффақиятҳои сиёсати хориҷии кишвар низ дар заминаи сулҳу суботи дохилӣ ба даст омадаанд. Давлате, ки дар дохили худ оромӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ дорад, метавонад дар сатҳи байналмилалӣ низ мавқеи устувор дошта бошад.

Аз ин рӯ, ваҳдати миллӣ на танҳо барои рушди дохилии кишвар, балки барои баланд бардоштани обрӯ ва нуфузи байналмилалии Тоҷикистон низ аҳамияти калон дорад.

Ҳифзи ваҳдати миллӣ танҳо вазифаи давлат нест. Ин масъулияти ҳар як шаҳрванди кишвар мебошад. Ҳар як шахс бояд бо рафтору гуфтор ва фаъолияти худ барои таҳкими сулҳу субот саҳм гузорад.

Эҳтироми қонун, риояи меъёрҳои ахлоқӣ, таҳаммулпазирӣ, эҳтироми фарҳанг ва анъанаҳои миллӣ, мубориза бо ифротгароӣ ва тарғиби ғояҳои ватандӯстӣ аз ҷумлаи омилҳое мебошанд, ки метавонанд ба таҳкими ваҳдати миллӣ мусоидат намоянд.

Тавре Пешвои миллат таъкид намудаанд: «Мо бояд ваҳдати миллиро ҳамчун гавҳараки чашм ҳифз намоем». Ин суханон аҳамияти бузурги ҳифзи сулҳу суботро барои ҳар як шаҳрванди кишвар нишон медиҳанд.

Маҳз ба шарофати сулҳу субот Тоҷикистон тавонист ба дастовардҳои назаррас дар соҳаҳои иқтисодиёт, маориф, тандурустӣ, фарҳанг ва муносибатҳои байналмилалӣ ноил гардад. Таҷрибаи таърихӣ нишон медиҳад, ки бе ваҳдат пешрафти давлат ғайриимкон аст. Аз ин рӯ, ҳифз ва таҳкими ваҳдати миллӣ вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон мебошад. Мо бояд барои ҳифзи ин неъмати бузург, рушди Ватани азиз ва беҳтар гардидани зиндагии мардум ҳамеша кӯшиш намоем. Танҳо дар шароити сулҳу ваҳдат метавонем Тоҷикистони боз ҳам ободу пешрафта, неруманд ва соҳибэҳтиромро бунёд намоем.

Муминҷонов С.А.-мудири кафедраи микробиология, иммунология ва вирусология.