Дар таърихи давлатдории ҳар миллат лаҳзаҳое ҳастанд, ки сарнавишти минбаъдаи давлату миллатро муайян мекунанд. Барои миллати тоҷик оғози солҳои соҳибистиқлолӣ маҳз чунин як давраи ҳассосу тақдирсоз буд. Истиқлолияти давлатӣ ба миллати тоҷик имкони таърихии эъмори давлати миллӣ, эҳёи арзишҳои миллӣ ва муайян намудани роҳи мустақили рушди сиёсиву иқтисодиро фароҳам овард. Аммо ин роҳи пуршараф осон набуд. Солҳои нахустини истиқлол бо мушкилоти сиёсӣ, иқтисодӣ ва иҷтимоӣ рӯ ба рӯ гардид. Дар чунин шароити душвор ба ҷомеа роҳбаре лозим буд, ки тавонад мардумро ба ҳам оварад, сулҳу суботро таъмин намояд ва киштиро аз мавҷи тӯфонҳои сиёсӣ ба соҳили ором расонад.

Маҳз дар ҳамин марҳилаи ҳассоси таърихӣ Эмомалӣ Раҳмон ба арсаи давлатдорӣ омад ва бо иродаи қавӣ, масъулияти баланди миллӣ ва садоқат ба Ватан рисолати бузурги таърихии худро оғоз намуд. Имрӯз, баъди 35 соли Истиқлоли давлатӣ, бо итминон метавон гуфт, ки роҳи тайкардаи Тоҷикистон бо номи Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон пайванди ногусастанӣ дорад.

Моҳияти хизматҳои Пешвои миллатро танҳо бо як соҳа ё як дастоварди ҷудогона маҳдуд кардан имконнопазир аст. Ин хизматҳо маҷмӯи тадбирҳои сиёсӣ, иқтисодӣ, иҷтимоӣ, фарҳангӣ ва байналмилалиро дар бар мегиранд, ки дар маҷмӯъ барои таҳкими давлатдории миллӣ ва рушди Тоҷикистон заминаи устувор гузоштанд.

Яке аз бузургтарин дастовардҳои даврони истиқлол барқарор намудани сулҳу ваҳдати миллӣ мебошад. Барои миллате, ки солҳои душвори муқовимати сиёсиро аз сар гузаронидааст, сулҳ танҳо набудани ҷанг нест. Сулҳ имкони зиндагии осоишта, таҳсил, меҳнат, бунёдкорӣ ва ояндасозист. Ба шарофати сиёсати сулҳҷӯёна ва талошҳои пайвастаи роҳбарияти давлат раванди музокироти сулҳ ба натиҷаи таърихӣ расид ва 27 июни соли 1997 Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ ба имзо расид.

Ин рӯйдоди бузург дар таърихи навини Тоҷикистон ҳамчун оғози марҳилаи нави давлатсозӣ ва созандагӣ сабт гардид. Маҳз пас аз ба даст омадани сулҳу субот имкониятҳои воқеӣ барои барқарорсозии иқтисоди миллӣ, рушди инфрасохтор, беҳтар намудани шароити иҷтимоӣ ва татбиқи барномаҳои дарозмуддати давлатӣ фароҳам омаданд.

Имрӯз Тоҷикистонро бе мафҳуми ваҳдати миллӣ тасаввур кардан душвор аст. Ваҳдат ба як рукни муҳими давлатдории муосири тоҷикон табдил ёфтааст. Паёми асосии он равшан аст, ки танҳо дар сурати ҳамдигарфаҳмӣ, эҳтироми ҳамдигар ва муттаҳидӣ миллат метавонад ба ҳадафҳои бузурги худ бирасад.

Маҳз ҳамин аст, ки Пешвои миллат ҳамеша мардумро ба ваҳдат, худшиносии миллӣ, ватандӯстӣ ва ҳифзи дастовардҳои истиқлол даъват менамоянд. Зеро давлат танҳо бо сохторҳои сиёсӣ устувор намемонад. Давлатро мардум месозад, бо меҳнати мардум обод мешавад ва ояндаи он аз сатҳи масъулияти ҳар як шаҳрванди кишвар вобаста аст.

Дар зарфи 35 соли истиқлол Тоҷикистон дар самти бунёди инфрасохтори муосир низ қадамҳои устувор гузошт. Роҳҳои автомобилгард, нақбҳо, пулҳо, неругоҳҳо, муассисаҳои таълимӣ, тандурустӣ, фарҳанг ва варзиш бунёд гардиданд. Симои шаҳрҳо ва ноҳияҳои кишвар ба таври назаррас тағйир ёфт. Душанбе ба яке аз шаҳрҳои зебо ва ободу муосири минтақа табдил ёфт. Ин ҳама натиҷаи сиёсати созандагӣ ва талошҳои пайваста барои рушди кишвар мебошад.

Дар сиёсати иқтисодӣ низ ҳадафи муҳим фароҳам овардани шароити мусоид барои рушди истеҳсолот, энергетика, саноат, кишоварзӣ ва соҳибкорӣ муайян гардид. Лоиҳаҳои бузурги энергетикӣ, аз ҷумла неругоҳи барқи обии «Роғун», барои расидан ба истиқлоли энергетикӣ аҳамияти стратегӣ доранд. Роғун танҳо як иншооти энергетикӣ нест, он рамзи иродаи созандаи миллати тоҷик ва бовар ба қудрати меҳнати созанда мебошад.

Дар баробари ин, сиёсати иҷтимоӣ низ дар меҳвари фаъолияти давлат қарор гирифтааст. Бунёду навсозии муассисаҳои таълимӣ ва тиббӣ, дастгирии ҷавонон, занон, оилаҳо ва табақаҳои гуногуни ҷомеа аз самтҳои муҳими сиёсати давлатӣ мебошанд. Имрӯз ҳазорҳо ҷавонони тоҷик дар дохил ва хориҷи кишвар таҳсил намуда, дар соҳаҳои гуногун ҳамчун мутахассисони соҳибмаърифат фаъолият мекунанд.

Ҷавонон дар сиёсати давлатии Тоҷикистон мавқеи махсус доранд. Ин бесабаб нест. Ҷавонон қувваи созанда ва ояндаи давлатанд. Пешвои миллат пайваста ба илмомӯзӣ, касбомӯзӣ, истифодаи дурусти имкониятҳои замони муосир ва ҳифзи арзишҳои миллӣ даъват менамоянд. Дастгирии ҷавонони лаёқатманд, рушди варзиш, фароҳам овардани шароити таҳсил ва иштироки фаъоли онҳо дар ҳаёти ҷамъиятӣ аз самтҳои муҳими сиёсати давлатӣ мебошанд.

Нақши занон низ дар ҷомеаи муосири Тоҷикистон ба таври назаррас боло рафтааст. Занони тоҷик имрӯз дар мақомоти давлатӣ, соҳаҳои маорифу илм, тандурустӣ, иқтисод, фарҳанг ва дигар бахшҳои ҳаёти ҷомеа фаъолона кор мекунанд. Баланд бардоштани мақоми зан ва таҳкими мавқеи ӯ дар ҷомеа яке аз самтҳои муҳими сиёсати давлатӣ ба ҳисоб меравад.

Вале муҳимтарин хусусияти фаъолияти Пешвои миллат танҳо дар қабули қарорҳои давлатӣ ва татбиқи барномаҳои бузург нест. Ҷанбаи дигари сиёсати ӯ робитаи наздик бо мардум аст. «Паҳлӯяш ҳама халқ, ҳама пиру ҷавон аст» - ин ибора метавонад муносибати самимӣ ва пайвастаи роҳбари давлатро бо қишрҳои гуногуни ҷомеа бозгӯ намояд. Дар сафарҳои корӣ ба шаҳру ноҳияҳо, мулоқот бо аҳолӣ, дидор бо ҷавонон, занон, собиқадорон, аҳли илм, маориф, фарҳанг ва намояндагони касбу кори гуногун таваҷҷуҳ ба зиндагии мардум ҳамеша дар мадди аввал қарор дорад.

Зеро давлатдорӣ пеш аз ҳама масъулият дар назди инсон аст. Дар маркази сиёсати созанда бояд инсон, зиндагии шоиста ва ояндаи ӯ қарор дошта бошад. Ҳамин муносибат аст, ки сиёсати иҷтимоии давлатро ба зиндагии ҳаррӯзаи мардум пайванд медиҳад.

Пешвои миллат ҳамеша ба фарҳанг, таърих ва забони миллӣ таваҷҷуҳи хосса зоҳир менамоянд. Эҳёи арзишҳои миллӣ, арҷ гузоштан ба мероси ниёгон, ҳифзи забони давлатӣ ва муаррифии фарҳанги тоҷикон дар арсаи байналмилалӣ аз муҳимтарин самтҳои сиёсати маънавӣ ба шумор мераванд. Таҷлили ҷашнҳои бузурги таърихию фарҳангӣ, эҳёи ҳунарҳои миллӣ ва муаррифии мероси тамаддунии тоҷикон ба болоравии худшиносии миллӣ мусоидат мекунанд.

Дар сиёсати хориҷӣ низ Тоҷикистон дар давраи истиқлол мавқеи худро ҳамчун кишвари сулҳпарвар ва ташаббускор муаррифӣ намуд. Ташаббусҳои Тоҷикистон вобаста ба масъалаҳои об, ҳифзи муҳити зист, мубориза бо тағйирёбии иқлим ва таҳкими фарҳанги сулҳ дар сатҳи байналмилалӣ эътироф гардиданд. Ин дастовардҳо нишон медиҳанд, ки давлати ҷавони соҳибистиқлол метавонад бо мавқеи созанда дар ҳалли масъалаҳои муҳими глобалӣ саҳми арзанда гузорад.

35 соли истиқлол барои миллати тоҷик мактаби бузурги давлатдорӣ буд. Дар ин давра на танҳо иншооту роҳҳо ва муассисаҳои нав бунёд шуданд, балки тафаккури нави шаҳрвандӣ, ҳисси худшиносӣ ва масъулияти миллӣ низ ташаккул ёфт. Имрӯз вазифаи ҳар як шаҳрванди кишвар ҳифзи сулҳу субот, таҳкими ваҳдати миллӣ ва саҳм гузоштан дар рушди минбаъдаи Тоҷикистони соҳибистиқлол мебошад.

Истиқлол неъмати бузург аст, аммо ҳифзи он масъулияти бузургтар мебошад. Барои нигоҳ доштани истиқлол ҳар як шаҳрванди кишвар бояд ба Ватан содиқ бошад, қонунро эҳтиром кунад, бо меҳнати ҳалол ба ободии кишвар саҳм гузорад ва манфиатҳои миллиро аз манфиатҳои шахсӣ боло гузорад.

Имрӯз, дар остонаи ҷашни 35-солагии Истиқлоли давлатӣ, мо ба роҳи тайкардаи Тоҷикистон бо ифтихор менигарем. Ин роҳ пур аз сабақҳои таърихӣ, талошҳо, мушкилот ва дастовардҳост. Аммо муҳимтар аз ҳама он аст, ки Тоҷикистон ҳамчун давлати соҳибистиқлол дар ҷомеаи ҷаҳонӣ ҷойгоҳи худро пайдо кардааст ва мардуми он бо эҳсоси ватандӯстӣ ба сӯи оянда қадам мегузоранд.

«Паҳлӯяш ҳама халқ, ҳама пиру ҷавон аст, ӯ бо ҳамагон аст..» - ин андеша пеш аз ҳама ифодагари зарурати ҳамбастагии ҷомеа дар роҳи созандагӣ мебошад. Паҳлуи давлат будан, паҳлуи Ватан будан аст, паҳлуи Ватан будан бошад, маънои масъулиятшиносӣ, меҳнат, садоқат ва ҳифзи истиқлолро дорад.

Имрӯз пиру ҷавон, зану мард, омӯзгору табиб, олимону донишҷӯён, коргарону соҳибкорон ҳар кадом метавонанд дар ободии Тоҷикистон саҳми худро гузоранд. Агар ин неруҳо дар атрофи арзишҳои умумимиллӣ муттаҳид бошанд, ҳеҷ ҳадафи бузург дастнорас нахоҳад буд.

35 соли истиқлол собит намуд, ки ваҳдат сарчашмаи қудрати давлат ва сулҳ заминаи асосии пешрафт мебошад. Аз ин рӯ, ҳифзи сулҳу субот, таҳкими ваҳдати миллӣ ва дастгирии сиёсати созанда вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон аст.

Имрӯз мо бояд ба насли ҷавон фаҳмонем, ки истиқлол танҳо санаи тақвимӣ нест. Истиқлол - давлат, парчам, забон, фарҳанг, таърих, Ватан ва масъулияти ҳар яки мост. Истиқлол имкони худ муайян кардани роҳи рушди давлат ва миллат аст. Ва ин неъмати бузургро бояд бо меҳнати созанда, маърифати баланд ва ҳисси баланди миллӣ ҳифз намуд.

Тоҷикистони имрӯз натиҷаи меҳнати миллионҳо шаҳрвандон аст. Ҳар роҳе, ки сохта шудааст, ҳар мактабе, ки бунёд гардидааст, ҳар табибе, ки ҳаёти инсонро наҷот медиҳад, ҳар омӯзгоре, ки ба шогирд дониш меомӯзонад, ҳар ҷавоне, ки бо илму касб ба оянда қадам мегузорад ҳамаи инҳо саҳмҳои гуногуни як ҳадафи умумӣ мебошанд- ободии Ватан.

Пас, дар ин марҳилаи муҳими таърихӣ бояд як андешаи умумимиллӣ моро муттаҳид созад: Ватан аз ҳама боло, истиқлол аз ҳама муқаддас ва ваҳдат аз ҳама арзишманд аст.

Ҷашни 35-солагии Истиқлоли давлатӣ фурсати хубест барои арҷ гузоштан ба роҳи тайкарда, таҳлили дастовардҳо ва муайян намудани вазифаҳои оянда. Ояндаи Тоҷикистон аз мо аз пиру ҷавон, аз аҳли ҷомеа ва аз ҳар як шаҳрванди ватандӯст вобаста аст.

Бигзор паҳлуи Ватан ҳамеша тамоми халқ, ҳама пиру ҷавон бошанд. Бигзор ваҳдату сулҳ дар Тоҷикистони азиз поянда, истиқлол ҷовидон ва роҳи созандагии миллат боз ҳам устувор бошад.

Тоҷикистони соҳибистиқлол - хонаи умумии ҳамаи мост. Ва ободии ин хона масъулияти ҳар яки мост.

Давлатзода Б. Х.-номзади илмҳои тиб, декани факултети педиатрӣ