МО, ДОНИШҶӮЁНИ ТИБ -ЗИДДИ ТЕРРОРИЗМ ВА ИФРОТГАРОӢ, ТАРАФДОРИ СУЛҲУ СУБОТ

МО, ДОНИШҶӮЁНИ ТИБ -ЗИДДИ ТЕРРОРИЗМ ВА ИФРОТГАРОӢ, ТАРАФДОРИ СУЛҲУ СУБОТ

Дар ҷаҳони муосир, ки равандҳои сиёсӣ, иқтисодӣ ва иҷтимоӣ бо суръати бесобиқа тағйир меёбанд, ҳифзи сулҳу субот, таъмини амнияти ҷомеа ва таҳкими ваҳдати миллӣ ба яке аз масъалаҳои муҳимтарини рӯз табдил ёфтааст. Имрӯз инсоният бо таҳдиду хатарҳои гуногун рӯ ба рӯ мебошад, ки дар байни онҳо терроризм ва экстремизм мавқеи махсусан хавфнок доранд. Ин зуҳуроти номатлуб на танҳо ба амнияти давлатҳо, балки ба ҳаёти осоиштаи мардум, арзишҳои инсонӣ, рушди илм, маориф, фарҳанг ва ояндаи наслҳои ҷавон таҳдиди ҷиддӣ эҷод мекунанд. Дар чунин шароит ҳар як шаҳрванди огоҳу масъулиятшинос, бахусус ҷавонон ва донишҷӯён, бояд мавқеи устувори шаҳрвандӣ дошта, дар ҳифзи сулҳу субот ва пешгирии паҳншавии ғояҳои ифротгароёна саҳми муносиб гузорад.

Мо, донишҷӯёни муассисаи таҳсилоти олии тиббӣ, хуб дарк менамоем, ки интихоби касби табибӣ танҳо аз худ намудани донишҳои назариявӣ ва малакаҳои амалӣ маҳдуд намешавад. Табиб пеш аз ҳама ҳомии ҳаёт, ҳифзкунандаи саломатии инсон ва хизматгузори ҷомеа мебошад. Моҳияти касби табибӣ ба инсондӯстӣ, раҳму шафқат, эҳтироми шаъну шарафи инсон ва ҳифзи ҳаёт асос ёфтааст. Аз ин рӯ, терроризм, ки бо зӯроварӣ, қатлу куштор, тарсу ваҳм ва поймол намудани ҳуқуқу озодиҳои инсон алоқаманд аст, комилан мухолифи арзишҳои ахлоқӣ ва касбии мост. Мо наметавонем нисбат ба падидаҳое, ки ҳаёти инсонро беқадр мегардонанд ва оромии ҷомеаро халалдор месозанд, бетараф бошем.

Терроризм ва экстремизм танҳо масъалаи мақомоти ҳифзи ҳуқуқ ё сохторҳои давлатӣ нестанд. Ин мушкилот тамоми ҷомеаро фаро гирифта, муқовимати дастаҷамъона, ҳамоҳангии фаъолияти ниҳодҳои давлатӣ, муассисаҳои таълимӣ, оила ва ҷомеаи шаҳрвандиро тақозо мекунанд. Яке аз омилҳои асосии пешгирии ин зуҳурот баланд бардоштани сатҳи маърифати сиёсӣ, ҳуқуқӣ, фарҳангӣ ва динии шаҳрвандон мебошад. Махсусан ҷавонон бояд дарк намоянд, ки ҳар гуна даъват ба хушунат, таассуб, бадбинии мазҳабӣ, миллатгароии ифротӣ ва сарфи назар намудани қонун метавонад инсонро ба роҳи хатарнок раҳнамун созад.

Дар замони рушди технологияҳои иттилоотӣ ва шабакаҳои иҷтимоӣ гурӯҳҳои ифротгаро аз имкониятҳои фазои маҷозӣ барои паҳн намудани андешаҳои ғаразнок, ташвиқи хушунат ва ҷалби ҷавонони камтаҷриба истифода мебаранд. Онҳо аксаран бо истифода аз шиорҳои ҷолиб, ваъдаҳои бардурӯғ ва маълумоти таҳрифшуда кӯшиш мекунанд, ки шуури ҷавононро таҳти таъсири худ қарор диҳанд. Аз ин рӯ, донишҷӯ бояд на танҳо соҳиби донишҳои касбӣ, балки дорои тафаккури интиқодӣ, ҷаҳонбинии васеъ ва фарҳанги баланди иттилоотӣ бошад. Мо бояд ҳар иттилоотро бо диди таҳлилӣ қабул намуда, ба сарчашмаҳои расмӣ ва боэътимод такя кунем ва аз паҳн кардани хабарҳои носанҷида худдорӣ намоем.

Ҷумҳурии Тоҷикистон, ки дар солҳои аввали соҳибистиқлолӣ оқибатҳои фоҷиабори ҷанги таҳмилии шаҳрвандиро аз сар гузаронидааст, арзиши сулҳу ваҳдат ва суботи сиёсиро хуб медонад. Таҷрибаи таърихии кишвар собит месозад, ки нооромӣ ва низоъҳои мусаллаҳона пеш аз ҳама ба мардуми осоишта, сохторҳои иҷтимоӣ, низоми маорифу тандурустӣ ва ояндаи насли наврас зарари ҷуброннопазир мерасонанд. Маҳз бо дарки ин воқеият, ҳифзи истиқлолияти давлатӣ, таҳкими ваҳдати миллӣ, эҳтиром ба арзишҳои конститутсионӣ ва таъмини зиндагии осоиштаи мардум бояд вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванди кишвар бошад.

Мо, ҳамчун намояндагони насли ҷавон, бояд дарк намоем, ки сулҳу субот неъмати худ аз худ пойдоршаванда нест. Барои ҳифз ва таҳкими он масъулияти шаҳрвандӣ, худшиносии миллӣ, эҳтиром ба қонун ва саҳмгузории фаъолона дар ҳаёти ҷомеа зарур аст. Ватандӯстӣ танҳо дар сухан ифода намеёбад, балки пеш аз ҳама дар муносибати софдилона ба таҳсил, аз худ намудани дониш, эҳтироми арзишҳои миллӣ, ҳифзи манфиатҳои давлат ва иҷрои уҳдадориҳои шаҳрвандӣ таҷассум меёбад. Барои мо, донишҷӯёни тиб, чунин масъулият дар омодагӣ ба фаъолияти касбии оянда, аз худ кардани донишҳои муосири тиббӣ ва хизмат ба саломатии мардум зоҳир мегардад.

Мо итминон дорем, ки илму маърифат яке аз воситаҳои муассири муқовимат ба ҷаҳолат, таассуб ва ифротгароӣ мебошад. Ҷомеае, ки дар он дониш, тафаккури созанда, фарҳанги таҳаммулпазирӣ ва эҳтироми ҳуқуқи инсон арзиши меҳварӣ доранд, барои густариши андешаҳои хушунатомез заминаи мусоид намегузорад. Аз ин рӯ, ҳар як донишҷӯ бояд кӯшиш намояд, ки бо хониши пайваста, иштирок дар маҳфилҳои илмӣ, чорабиниҳои фарҳангиву маърифатӣ ва омузиши таъриху фарҳанги миллӣ ҷаҳонбинии худро такмил диҳад. Донишҷӯи соҳибмаърифат ба ҳар гуна даъватҳои ифротӣ муқобилияти фикрӣ нишон дода, метавонад дар муҳити атроф низ фарҳанги сулҳ, ҳамдигарфаҳмӣ ва эҳтироми мутақобиларо тарғиб намояд.

Ҳамзамон, мо бояд нақши муҳими оила, муассисаҳои таълимӣ, омӯзгорон ва ҷомеаро дар тарбияи ҷавонон эътироф намоем. Муҳити солими маънавӣ, муносибати самимӣ, таваҷҷуҳ ба мушкилоти ҷавонон ва фароҳам овардани имкониятҳои муносиб барои таҳсилу фаъолияти созанда аз ҷумлаи омилҳое мебошанд, ки онҳоро аз таъсири гурӯҳҳои ифротӣ эмин нигоҳ медоранд. Донишгоҳ дар ин раванд на танҳо маркази таълим ва илм, балки макони ташаккули ҷаҳонбинӣ, мавқеи шаҳрвандӣ ва фарҳанги сиёсии ҷавонон мебошад.

Мо, донишҷӯёни тиб, ҷонибдори сулҳ, дӯстӣ, ҳамдигарфаҳмӣ, таҳаммулпазирӣ ва ҳамзистии осоиштаи халқҳо ҳастем. Бовар дорем, ки ҳаёти инсон арзиши олӣ буда, ҳеҷ гуна ғоя, манфиат ва ҳадафи сиёсӣ набояд барои сафед кардани зӯроварӣ ва қатлу куштор истифода шавад. Мақсади мо омузиш, созандагӣ, ҳифзи саломатии инсон ва саҳмгузорӣ дар пешрафти Ватани азизамон мебошад. Мо мехоҳем дар ҷомеае зиндагӣ кунем, ки дар он ҳар як инсон аз ҳуқуқи зиндагии осоишта, таҳсил, меҳнат ва рушди озодона бархӯрдор бошад.

Дар фарҷом, таъкид менамоем, ки мубориза бар зидди терроризм ва экстремизм танҳо бо маҳкум намудани ин зуҳурот маҳдуд намегардад. Он пеш аз ҳама аз ташаккули тафаккури солим, баланд бардоштани маърифати сиёсиву ҳуқуқӣ, таҳкими худшиносии миллӣ ва эҳсоси масъулият дар назди ҷомеа оғоз меёбад. Мо, донишҷӯёни тиб, бо донишандӯзӣ, рафтори намунавӣ, мавқеи устувори шаҳрвандӣ ва фаъолияти созандаи худ омодаем дар ҳифзи сулҳу субот, ваҳдати миллӣ ва амнияти ҷомеа саҳм гузорем. Зеро рисолати табиб танҳо табобати бемориҳои ҷисмонӣ нест, балки эҳтиром ба ҳаёт, ҳифзи арзишҳои инсонӣ ва хизмат ба ҷомеаи солиму осоишта низ мебошад.

Мо зидди терроризм ва ифротгароӣ ҳастем! Мо ҷонибдори сулҳ, ваҳдат, ҳамдигарфаҳмӣ ва ояндаи ободи Тоҷикистонем!

Солиев Ф. Д., донишҷӯи курси якуми факултети стоматологӣ


18.11.2026

C:\inetpub\tajmedun\bitrix\modules\main\classes\mysql\main.php