Дар таърихи инсоният рӯзҳое ҳастанд, ки бо хун, ашк ва қаҳрамонӣ навишта шудаанд. Яке аз чунин рӯзҳои пурифтихор ва ҳамзамон пурдард - 9 май, Рӯзи Ғалаба мебошад. Ин рӯз на танҳо хотираи пирӯзии бузург бар фашизм аст, балки рамзи ҷасорат, фидокорӣ ва муҳаббат ба Ватан низ мебошад.
Соли 1945, баъд аз солҳои тӯлонии ҷанг, инсоният нафаси сабук кашид. Аммо ин нафас бо нархи гарон ба даст омад - бо ҷони миллионҳо одамон, бо ашки модарон, бо орзуҳои ноком ва бо кӯдакони ятиммонда. Аз ҳамин ҷост, ки мегӯянд: «Қаҳрамонон ҳаргиз намемиранд - онҳо дар хотираҳо зиндаанд».

Ҷанги Бузурги Ватанӣ - фоҷиаи аср аст. Он яке аз мудҳиштарин давраҳои таърихи башарият буд. Аз соли 1941 то 1945 он тамоми ҷаҳонро ба ларза овард. Ин ҷанг танҳо байни ду артиш набуд, балки байни ҳаёт ва марг, байни нур ва торикӣ, байни инсоният ва ваҳшоният буд.

Миллионҳо ҷавонписарон ба майдони ҷанг рафтанд, бо умеди он ки Ватанашонро муҳофизат кунанд. Онҳо намедонистанд, ки баргашт хоҳанд кард ё не. Модарон фарзандони худро бо ашк гусел мекарданд, занҳо шавҳарони худро, кӯдакон падарони худро. Дар он солҳо зиндагӣ пур аз тарс буд, вале ҳамзамон пур аз умед низ буд.

Қаҳрамонони ҷанг одамони оддӣ буданд: деҳқон, коргар, омӯзгор, духтур, донишҷӯ. Аммо дар майдони ҷанг онҳо ба қаҳрамонони ҳақиқӣ табдил ёфтанд. Онҳо на барои шӯҳрат, балки барои Ватан ҷангиданд. Бисёре аз онҳо номи худро дар таърих нагузоштанд, вале амали онҳо ҷовидона шуд. Онҳо бо ҷасорат ба муқобили душман истоданд, ҳатто вақте ки имкони зинда мондан хеле кам буд. Ҳар як қадам дар майдони ҷанг - ин як ҳикояи ҷудогонаи қаҳрамонӣ аст. Ҳар як ғалаба - бо қурбонӣ ба даст омадааст. Аз ҳамин ҷост, ки мо имрӯз бо эҳтиром мегӯем: қаҳрамонон намемиранд.

9 май соли 1945 рӯзи поёни ҷанг ва оғози сулҳ буд. Ин рӯз ҳамчун Рӯзи Ғалаба дар таърих сабт гардид. Аммо ин ғалаба бо шодии холис наомадааст - он бо дард ва ашк омехта буд. Вақте хабари ғалаба расид, мардум гиря мекарданд - на танҳо аз шодӣ, балки аз ёди онҳое, ки барнагаштанд. Шодӣ ва ғам дар як лаҳза якҷо шуданд. Ин рӯз ба инсоният дарс дод, ки сулҳ осон ба даст намеояд. Барои нигоҳ доштани сулҳ бояд хотираи гузаштагонро фаромӯш накунем.

Имрӯз, солҳо баъд аз он воқеаҳои даҳшатнок, қаҳрамонон дар байни мо ҷисман нестанд, аммо рӯҳан зиндаанд. Онҳо дар ёди мо, дар таърихи мо ва дар дилҳои мо ҳастанд. Ҳар як оила, ки аъзои худро дар ҷанг гум кардааст, як қиссаи дарднок дорад. Аммо ин дард ба ифтихор табдил ёфтааст. Зеро онҳо барои зиндагии мо ҷони худро доданд.
Гулгузорӣ ба ёдгориҳо, баргузории чорабиниҳо ва ёд кардани номҳои онҳо - ин ҳама нишонаи он аст, ки мо онҳоро фаромӯш накардаем.

Насли ҷавон бояд донад, ки сулҳ арзиши бузург дорад. Он осон ба даст намеояд. Ҳар як рӯз, ки мо дар осоиштагӣ зиндагӣ мекунем, натиҷаи қурбонии он қаҳрамонон аст. Ҷавонон бояд таърихро омӯзанд, қаҳрамононро эҳтиром кунанд ва сулҳро ҳифз намоянд. Зеро оянда ба дасти онҳо супурда шудааст. Агар хотира гум шавад, таърих такрор мешавад. Аз ҳамин сабаб, ёди қаҳрамонон ин масъулияти ҳар як инсон аст.
Рӯзи 9 май танҳо як сана нест.

Он рамзи:

- ҷасорат;

-фидокорӣ;

-муҳаббат ба Ватан;

-ваҳдати мардум;

-ва пирӯзии инсон бар зулм мебошад.

Дар ин рӯз одамон ба ёдгориҳо гул мегузоранд, сукут мекунанд ва бо эҳтиром номи қаҳрамононро ба забон меоранд. Ҳар як ғалаба арзиши худро дорад. Ғалабаи соли 1945 ҳам бо нархи гарон ба даст омад. Аз ин рӯ, мо на танҳо шод мешавем, балки ёд мекунем, андеша мекунем ва сипос мегӯем.
Дар дил як ҳисси дугона вуҷуд дорад: дард аз талафот ва ифтихор аз қаҳрамонӣ. Ин ду эҳсос ҳамеша дар Рӯзи Ғалаба якҷо мешаванд.
Хулоса. Рӯзи 9 май - Рӯзи Ғалаба, на танҳо як санаи таърихӣ, балки рамзи абадии ҷасорат ва инсонпарварӣ мебошад. Қаҳрамононе, ки ҷони худро барои сулҳ доданд, ҳаргиз фаромӯш намешаванд. Онҳо ҷисман дар байни мо нестанд, вале рӯҳан зиндаанд. Дар ҳар гуле, ки ба ёдгориҳо гузошта мешавад, дар ҳар сухане, ки бо эҳтиром гуфта мешавад, онҳо зиндагӣ мекунанд. Аз ҳамин ҷост, ки мегӯем: Қаҳрамонон ҳаргиз намемиранд — онҳо дар хотираҳо зиндаанд.

                  Каримова М.Д. – н.и.ф., омӯзгори калони

кафедраи забонҳои хориҷӣ