Истиқлолияти давлатӣ яке аз муҳимтарин дастовардҳои таърихии ҳар як миллат ба ҳисоб меравад. Он рамзи озодӣ, соҳибихтиёрӣ ва имконияти мустақилона муайян намудани роҳи рушди сиёсӣ, иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангии давлат мебошад. Барои Ҷумҳурии Тоҷикистон истиқлолият на танҳо оғози марҳилаи нави давлатдорӣ, балки оғози эҳёи худшиносии миллӣ, таҳкими ваҳдати миллӣ ва рушди ҳамаҷонибаи ҷомеа гардид.

Дар ин замина, ҳар сол таҷлили Рӯзи Истиқлолияти давлатӣ ҳамчун яке аз санаҳои муҳими сиёсӣ ва фарҳангӣ баргузор мегардад. Ҳамоишҳои ҷашнӣ, ки ба ин муносибат ташкил карда мешаванд, на танҳо хусусияти расмӣ доранд, балки ҳамчун воситаи муҳими тарбияи ватандӯстӣ, баланд бардоштани ҳисси ифтихори миллӣ ва таҳкими худшиносии ҷомеа хизмат мекунанд.

Иштирок дар чунин ҳамоишҳо барои ҳар як шаҳрванд, хусусан ҷавонон ва кормандони муассисаҳои олӣ ва таълимӣ, аҳамияти бузург дорад. Ин иштирок на танҳо ифодаи эҳтиром ба давлат ва рамзҳои он мебошад, балки нишонаи масъулияти шаҳрвандӣ дар назди Ватан низ ба шумор меравад. Зеро ҳар як суханронӣ, баромади фарҳангӣ ё иштироки фаъол дар чорабиниҳои ҷашнӣ саҳми маънавӣ дар таҳкими давлатдорӣ мебошад.

Ҳамоишҳои бахшида ба Истиқлолияти давлатӣ дар ҷомеа нақши муҳими иҷтимоӣ мебозанд. Онҳо ҳамчун майдони муколама байни намояндагони қишрҳои гуногуни ҷомеа хизмат намуда, имкон медиҳанд, ки дастовардҳои даврони истиқлолият ба таври васеъ муаррифӣ гарданд. Дар ин гуна чорабиниҳо натиҷаҳои рушди иқтисодӣ, пешрафти соҳаи маориф, тандурустӣ, илм ва фарҳанг мавриди баррасӣ қарор мегиранд.

Аз нуқтаи назари тарбиявӣ, ин ҳамоишҳо дар ташаккули ҷаҳонбинии ҷавонон нақши калидӣ доранд. Ҷавонон тавассути иштирок дар чунин чорабиниҳо бо таърихи давлатдорӣ, қаҳрамониҳои фарзандони миллат ва дастовардҳои замони муосир шинос мешаванд. Ин омил ба баланд шудани ҳисси масъулиятшиносӣ ва эҳтиром ба арзишҳои миллӣ мусоидат мекунад.

Илова бар ин, ҳамоишҳои ҷашнӣ воситаи муҳими таҳкими ваҳдати миллӣ ба ҳисоб мераванд. Дар онҳо намояндагони миллатҳои гуногун, қишрҳои иҷтимоӣ ва касбу кори мухталиф иштирок намуда, якпорчагии ҷомеа ва ягонагии давлатро таҷассум мекунанд.

Истиқлолияти давлатӣ ба Ҷумҳурии Тоҷикистон имконият дод, ки роҳи мустақили рушди худро интихоб намояд. Дар давоми солҳои истиқлолият кишвар дар соҳаҳои гуногун ба дастовардҳои назаррас ноил гардид. Аз ҷумла, рушди инфрасохтор, сохтмони роҳҳо, нерӯгоҳҳои барқӣ, муассисаҳои таълимӣ ва тиббӣ аз дастовардҳои муҳими ин давра мебошанд.

Дар баробари ин, рушди илм ва маориф низ ба марҳилаи нав ворид гардид. Таъсиси муассисаҳои нави таҳсилоти олӣ, густариши таҳқиқоти илмӣ ва ҷалби ҷавонон ба корҳои илмӣ нишон медиҳад, ки истиқлолият заминаи устувор барои пешрафти зеҳнии ҷомеа фароҳам овардааст.

Ҳамоишҳои ҷашнӣ, ки ба муносибати Истиқлолият баргузор мешаванд, ин дастовардҳоро ба ҷомеа муаррифӣ намуда, ҳисси ифтихор аз пешрафтҳои кишварро тақвият медиҳанд. Ин раванд махсусан барои насли наврас ва ҷавон муҳим мебошад, зеро онҳо ояндаи давлатро ташкил медиҳанд.

Иштирок дар ҳамоишҳои ҷашнии Истиқлолияти давлатӣ танҳо як амали рамзӣ нест, балки нишонаи масъулияти баланди шаҳрвандӣ мебошад. Ҳар як шаҳрванд тавассути иштироки фаъол дар чунин чорабиниҳо мавқеи худро нисбат ба давлат ва ҷомеа баён мекунад.

Ин иштирок метавонад дар шаклҳои гуногун зоҳир гардад: иштирок дар барномаҳои фарҳангӣ, суханронӣ дар ҷамъомадҳо, муаррифии дастовардҳои илмӣ ё касбӣ, инчунин саҳмгузорӣ дар ташкили чорабиниҳо. Ҳар як чунин амал дар маҷмӯъ ба таҳкими рӯҳияи ватандӯстӣ ва ягонагии миллӣ мусоидат менамояд.

Бахусус, барои кормандони муассисаҳои олӣ иштироки фаъол дар чунин ҳамоишҳо имконият медиҳад, ки натиҷаҳои таҳқиқоти худ ва дастовардҳои соҳавиро ба ҷомеа муаррифӣ намоянд. Ин амал на танҳо аҳамияти илмӣ, балки аҳамияти иҷтимоӣ низ дорад.

Ҷавонон қувваи пешбарандаи ҷомеа ба ҳисоб мераванд. Аз ин рӯ, иштироки онҳо дар ҳамоишҳои ҷашнии Истиқлолият аҳамияти махсус дорад. Ҷавонон тавассути ин чорабиниҳо на танҳо бо таърихи давлат ошно мешаванд, балки ҳисси ифтихори миллӣ ва масъулияти шаҳрвандиро дар худ таҳким мебахшанд.

Дар бисёр ҳолатҳо маҳз ҷавонон дар барномаҳои фарҳангӣ, намоишҳои театрию мусиқӣ ва чорабиниҳои варзишӣ фаъолона иштирок мекунанд. Ин фаъолиятҳо ба рушди истеъдодҳои онҳо ва ташаккули шахсияти комил мусоидат менамоянд.

Дар маҷмӯъ, ҳамоишҳои ҷашнии бахшида ба Истиқлолияти давлатӣ аҳамияти бузурги сиёсӣ, иҷтимоӣ ва тарбиявӣ доранд. Онҳо на танҳо рамзи эҳтиром ба давлат ва таърихи он мебошанд, балки воситаи муҳими таҳкими худшиносии миллӣ ва ваҳдати ҷомеа низ ба шумор мераванд.

Иштирок дар чунин ҳамоишҳо барои ҳар як шаҳрванд ифтихор ва масъулияти бузург аст. Ин иштирок ифодаи садоқат ба Ватан, эҳтиром ба арзишҳои миллӣ ва саҳмгузорӣ дар рушди ҷомеаи муосир мебошад.

Аз ин рӯ, метавон гуфт, ки иштирок дар ҳамоишҳои ҷашнии Истиқлолияти давлатӣ на танҳо як анъанаи фарҳангӣ, балки як ҷузъи муҳими тарбияи шаҳрвандӣ ва таҳкими давлатдории миллӣ мебошад. Ҳар як иштирокчӣ бо фаъолияти худ ба таҳкими пояҳои давлат ва рушди ҷомеаи мутамаддин саҳми арзанда мегузорад.

Дар таҳким ва пойдории Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон саҳми Пешвои миллат, Эмомалӣ Раҳмон ниҳоят бузург ва таърихӣ мебошад. Маҳз бо сиёсати хирадмандона ва дурандешонаи Пешвои миллат дар солҳои аввали соҳибистиқлолӣ пояҳои давлатдории миллӣ устувор гардида, сулҳу субот ва ваҳдати миллӣ барқарор шуд. Бо ташаббус ва талошҳои пайвастаи Сарвари давлат Тоҷикистон ба марҳилаи нави рушду созандагӣ ворид гардида, дар арсаи байналмилалӣ ҳамчун давлати соҳибистиқлол, сулҳпарвар ва рӯ ба тараққӣ муаррифӣ гардид. Амалисозии барномаҳои муҳими давлатӣ дар соҳаҳои маориф, илм, фарҳанг, тандурустӣ, энергетика ва инфрасохтор барои пешрафти устувори кишвар заминаи мусоид фароҳам овард. Аз ин рӯ, нақши Президенти мамлакат дар ҳифз, таҳким ва рушди истиқлолияти давлатӣ ҳамчун омили калидии пешрафти ҷомеа ва ояндаи дурахшони Тоҷикистон арзёбӣ мегардад.

Холбекиён М.Ё. - мудири кафедраи физиологияи нормалӣ, доктори илмҳои биологӣ., профессор